“Mezarı başında babam konuştu ben dinledim…”


Biz yanık bir şehrin çocuklarıydık
Yanıktı tenimiz yüreklerimiz gibi
Susuz rakılar gibi keskin
Erken ölümler kadar acılı
Ve yarınsız sabahlar kadar sancılıydık
Ama hayata delicesine bağlıydık…

Şarkılarımız başka şiirlerimiz başkaydı
Ve bütün nefesimiz dostluğa sevdaya aşkaydı
Kimi gün dağ başları kadar yalnız
Kimi gün ormanlar kadar kalabalık
Dosttuk arkadaştık-candık

Kalleşlik yoktu kitabımızda
Sevmek için ölümüne vardık
Delikanlılık kan kardeşimizdi
Namus alın terimiz
Ve yiğitti her birimiz
Korkmazdık kavgadan-silahtan
Yeter ki hançer vurulmasın sırtımızdan

Arkadaşımızın kızına yan bakmazdık
Ve sarkmazdık aynı kadına aynı barlarda pavyonlarda bile
İnce Memed’ler kadar kabadayı
Yaşar Kemal’ler kadar sevdalı
Ve Yılmaz Güney’ler kadar yaralıydık
Uzun havalarda ağlar
Oyun havalarında coşardık
Ve koşardık
Bir dost sesine koşardık dağları aşıp
Ölürdük sevdiğimiz için
Dost için ekmek için aşk için
Yine de el dilinde
Kitapsızdık-Allahsızdık
Oysa Allah’ına kadar Adanalıydık
Ve tepeden tırnağa Anadoluyduk.
Yoksa
Mezar taşlarında yalnız mı kaldık?...